αληθινές ιστορίες,

Εγώ, η μεγάλη...

28.11.16 0 Comments

Έτυχε να είμαι το πρώτο παιδί μιας πολυμελούς οικογένειας,συχνά άκουγα από τον περίγυρο πόσο τυχερά είναι τα πρώτα παιδιά γιατί έχουν την αποκλειστική προσοχή-αγάπη-φροντίδα των γονιών τους.Λυπάμαι αλλά αυτό είναι ψέμα ή δεν είναι κανόνας.

Όταν γεννήθηκε ο αδερφός μου έπαψα να έχω όνομα, ήμουν η μεγάλη,γιατί δεν μου έδωσαν αυτό το όνομα στην εκκλησία δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω.Πρόσεχε τον αδερφό σου,είσαι μεγαλύτερη,φέρε τα παπούτσια του, είσαι μεγαλύτερη,δώσε του το παιχνίδι σου, είσαι μεγαλύτερη.

Όταν ήρθε η τρίτη στη σειρά μεγάλωσα κι άλλο,σκούπισε,ξεσκόνισε,μάζεψε το σπίτι,είσαι η μεγαλύτερη,κάπου στα δώδεκα ξεκίνησα να μαγειρεύω,τα υπόλοιπα τα έκανα ήδη και να προσέχω και τα αδέρφια μου,εγώ η μεγάλη.

Στα 21 μου αποκτήσαμε την τέταρτη της παρέας,την μεγάλωσα σαν παιδί μου ήμουν βλέπετε η μεγαλύτερη.Χώρισαν οι γονείς μου και δέκα χρόνια τώρα είμαι στη μέση ενός κακού διαζυγίου γιατί μαντέψτε,είμαι η μεγαλύτερη.

Στα 39 που είμαι σήμερα και έχοντας η ίδια τρία παιδιά, με το όνομα τους και τα τρία,είμαι ακόμα η μεγάλη.Ψάχνω να βρω τα θετικά του να είσαι η μεγάλη και το μόνο θετικό που βρήκα είναι ότι εκπαιδεύτηκα να γίνω καλή μάνα.

Κατά τ΄άλλα εγώ η μεγαλύτερη,παθαίνω κρίσεις άγχους,έχω αυτοάνοσα και ψυχοσωματικά προβλήματα σε καθημερινή βάση πλέον,αλλά γι αυτούς ήμουν-είμαι και θα είμαι πάντα η μεγάλη...

(Η γράφουσα επιθυμεί να κρατήσει την ανωνυμία της)

"'Αν επιθυμείς και συ να μοιραστείς μαζί μας την δική σου ιστορία αυτή η στήλη είναι δική σου"

0 Σχόλια: