ημερολόγιο,

Η ποιητική μαγεία της Έλλης Λαμπέτη

30.10.16 0 Comments


Η Έλλη Λαμπέτη ασκούσε πάνω μου μια μαγεία κάθε φορά που την έβλεπα στο πανί,με συνέπαιρνε η χροιά της φωνής της,το υγρό βλέμμα της και οι αέρινες κινήσεις της.Ένα πλάσμα μαγικό έφτανε μόνο ένα βλέμμα της για να σε καθηλώσει.Δεν θα ξεχάσω ποτέ την σκηνή από την Κάλπικη λίρα, του Γιώργου Τζαβέλα,που λέει στον Δημήτρη Χορν,έξι φορές σ΄αγαπώ κι όλα αυτά τα μαγικά σ΄αγαπώ καταγράφηκαν κι έμειναν.Κάθε φορά που βλέπω αυτή την σκηνή δεν μπορώ να διαλέξω πιο σ΄αγαπώ,αγαπώ περισσότερο.


Όμως υπάρχουν και σκηνές θεατρικές που δυστυχώς καμία κάμερα δεν κατέγραψε.Ο Φρέντυ Γερμανός στο βιβλίο του "Έλλη Λαμπέτη"περιγράφει μία σκηνή από τη θεατρική,καριέρα της Έλλης Λαμπέτη,που έμεινε στην ιστορία.

“Η Έλλη έκανε πάντα κάτι αναπάντεχο”, λέει ο Κουν.Από ένα τέτοιο αναπάντεχο θα γεννηθεί το 1946 μια στιγμή που θα περάσει στην ιερή Μυθολογία του θεάτρου μας.

Ήταν μια σκηνή στον “Γυάλινο κόσμο” όπου η Λάουρα σβήνει το κερί,δίπλα στον κοιμισμένο αδελφό της:“Μια ποιητική στιγμή!” Πώς να κάνεις όμως ποίηση,όταν πρέπει να φουσκώσεις τα μάγουλά σου για να φυσήξεις; Η Έλλη αποφάσισε να λύσει τον γρίφο, χωρίς να πει τίποτε στον Κουν. Κάθε βράδυ που γύριζε στην οδό Ασκληπιού, κλεινόταν μόνη της στην κουζίνα, άναβε ένα σπαρματσέτο και προσπαθούσε να το σβήσει ποιητικά:

“Τελικά βρήκα τον τρόπο. Έπρεπε το στόμα μου να είναι ακριβώς απέναντι στο σπαρματσέτο – η ανάσα μου να σημαδεύει τη φλόγα. Μου πήρε ένα μήνα, αλλά τα κατάφερα! Έμαθα να σβήνω το κερί με μιαν ανάσα”.

Όλα αυτά για μια σκηνή που κρατούσε όλα κι όλα δέκα δευτερόλεπτα! Άξιζε όμως τον κόπο. Ένα βράδυ μπαίνει στο θέατρο ο Άγγελος Σικελιανός – περίπου τυχαία. Θα ξανάρθει άλλες δέκα φορές:

“Έρχομαι για να καταλάβω πώς σβήνει τα κεριά το κορίτσι αυτό” λέει ο Σικελιανός. “Είναι το πιο ποιητικό πράμα που είδα ποτέ μου”.

Love,Cleo. ♡


0 Σχόλια: